معنا و اهمیت صعود عیسی مسیح چیست ؟

پس از قیام عیسی از مردگان، «او خود را زنده ظاهر ساخت» (اعمال ۳:۱) به زنانی که در کنار قبرش بودند (متی ۹:۲۸-۱۰)، به شاگردان (لوقا ۳۶:۲۴-۴۳)، و به بیش از ۵۰۰ نفر دیگر (اول قرنتیان ۶:۱۵). در روز‌های پس از قیام، عیسی به شاگردان خود درباره پادشاهی خدا تعلیم داد (اعمال ۳:۱).
۴۰ روز پس از قیام، عیسی و شاگردانش به کوه زیتون در نزدیکی اورشلیم رفتند. آنجا عیسی به پیروان خود وعده داد که آنها روح‌ القدس را دریافت خواهند کرد و به آنها فرمان داد تا در اورشلیم بمانند تا روح‌القدس بیاید. سپس عیسی آنها را برکت داد، و زمانی که آنها را برکت می‌داد، به آسمان صعود نمود. روایت صعود عیسی در لوقا ۵۰:۲۴-۵۱ و اعمال ۹:۱-۱۱ ثبت شده است.
از آیات کتاب مقدس به‌وضوح مشاهده می‌شود که صعود عیسی به معنای واقعی کلمه، بازگشت جسمانی به آسمان بود. او به‌تدریج و آشکارا از زمین فاصله گرفت و این را بسیاری با چشمان خود مشاهده کردند. در حالیکه شاگردان خیره مانده و در تلاش بودند که تا آخرین لحظه عیسی را ببینند، ابری او را از دیدگانشان در ربود و دو فرشته ظاهر شدند و بازگشت عیسی را وعده دادند و گفتند: «همین عیسی که از میان شما به آسمان برده شد، باز خواهد آمد، به همین‌گونه که دیدید به آسمان رفت» (اعمال ۱۱:۱).
صعود عیسی به چندین دلیل با معنا است:
۱) صعود او نشان دهنده پایان خدمات زمینی او بود. خدای پدر با محبت فراوان پسر خود را در بیت‌لحم به جهان فرستاد، و اکنون پسر نزد پدر باز می‌گشت. دورۀ محدودیت بشری او به پایان رسیده بود.
۲) صعود او به معنای موفقیت‌آمیز بودن کار زمینی او بود. او تمام آن کاری را که برایش آمده بود به‌انجام رساند.
۳) صعود او نشان دهنده بازگشت جلال آسمانی او بود. جلال عیسی در زمان زندگی‌اش بر زمین پوشانده شده بود، به‌جز یک مورد استثنای کوتاه در تبدیل هیات او (متی ۱:۱۷-۹).
۴) صعود او سمبلی از جلال یافتن او توسط پدر بود (افسسیان ۲۰:۱-۲۳). کسی که پدر از او بسیار خشنود است (متی ۵:۱۷) در حرمت بالا برده شد و نامی برتر از همه نامها به او داده شد (فیلیپیان ۹:۲).
۵) صعود او اجازه داد که او مکانی برای ما مهیا سازد (یوحنا ۲:۱۴).
۶) صعود او نشان دهنده شروع کار تاز‌ه او به‌عنوان کاهن اعظم بود (عبرانیان ۱۴:۴-۱۶) و واسطه عهد جدید (عبرانیان ۱۵:۹).
۷) صعود او الگویی را برای بازگشت او قرار داد. وقتی عیسی می‌آید تا پادشاهی را برقرار سازد، او درست همانطور که رفت باز خواهد گشت، به معنای خاص کلمه، در جسم و آشکارا از میان ابرها (اعمال ۱۱:۱؛ دانیال ۱۳:۷-۱۴؛ متی ۳۰:۲۴؛ مکاشفه ۷:۱).

هم‌اکنون، خداوند عیسی در آسمان است. آیات کلام دائماً او را در دست راست پدر، یعنی جایگاه حرمت و اقتدار به تصویر می‌کشند. (مزمور ۱:۱۱۰؛ افسسیان ۲۰:۱؛ عبرانیان ۱:۸). مسیح سر کلیسا است (کولسیان ۱۸:۱)، او بخشندۀ عطایای روحانی است (افسسیان ۷:۴-۸)، و او کسی است که همه چیز را پر می‌سازد (افسسیان ۹:۴-۱۰). صعود مسیح، واقعه‌ای بود که او را از خدمت زمینی‌اش به خدمت آسمانی‌اش منتقل ساخت.

عطیعه تعلیم

مسیحیانی که عطای تعلیم دارند،کسانی هستند که قابلیت منحصر به فردی در آموزش و ابلاغ معرفت بخصوص در آموزه های ایمان را دارا هستند.اما کسانی که عطیۀ نبوت دارند،تنها حقیقت را اعلام می کنند، این معلمین هستند که علت درست آن حقیقت را توضیح می دهند. این افراد با علاقه به تحقیق حتی در نکات کم اهمیت، از ارائۀ کشفیات خود لذت می برند و دوست دارند دیگران را نیز به درک عمیق تر هدایت نمایند.غالباً عاشق مطالعه هستند؛ اما گاهی آنقدر روی جزئیات و عمق مطالب تمرکز می کنند که مطلب اصلی فراموش می شود.
موهبتِ تعلیم، توانایی الهی برای درک ، توضیح واضح و به کار بردن کلام خدا است، که در نتیجه آن، رفتار ،فعالیت و سخنان شنوندگان تعلیم، شبیه عیسی مسیح شود .افرادی که دارای این موهبت هستند، حقایق کتاب مقدس ،که الهام بخش اطاعت بیشتر از کلام خدا می باشد، را منتقل می سازند و تلاش دارند تا شنوندگان به روشی ساده و عملی،حقایق کتاب مقدس را به چالش بکشند و در نهایت پیام های خداوند را برای دیدن بزرگترین تغییر ممکن در زندگی آنها ارائه می دهند. این افراد بسیار موشکافانه به جزئیات توجه دارند و با صرف زمان کافی برای مطالعه و تفکر، خود را آماده تعلیم می کنند و استاندارد بالایی را برای تعلیم و تربیت و فراگیری قرار می دهند. نکتۀ حائز اهمیت این است که این گروه باید از تکبر اجتناب کنند،چرا که دانش از کلام و غفلت در کاربردهای عملی ثمری ندارد و معنویت با دانش سنجیده نمی شود.

بعد از مرگ چه اتفاق برای ما میافتد؟

این سوال که "بعد از مرگ چه اتفاقی خواهد افتاد؟" می تواند سوالی گیج کننده باشد. بعضی ها می گویند که بعد از مرگ، انسان به خواب فرو می رود تا روز داوری فرا برسد و بعد از آن مشخص خواهد شد که مقصد ابدی آن فرد بهشت خواهد بود و یا جهنم. برخی می گویند که بلافاصه بعد از مرگ، انسان داوری شده و به مقصد ابدی خویش فرستاده خواهد شد. و حتی برخی معتقد هستند که روح انسان پس از مرگ به بهشت یا جهنم موقتی فرستاده خواهد شد و در آنجا منتظر روز رستاخیز خواهد ماند و در روز رستاخیز نیز هر کسی، پس از داوری نهایی به مقصد ابدی خویش فرستاده خواهد شد. کتاب مقدس در این باره چه می گوید؟

اول اینکه، کتاب مقدس در مورد ایمانداران به عیسی مسیح می گوید که روح آنها بلافاصله پس از مرگ به بهشت فرستاده خواهد شد و دلیلش اینست که گناهان آنان بواسطه قبول عیسی مسیح به عنوان تنها نجات دهنده بخشیده شده است (یوحنا فصل 3 آیه های 16،18و 36).مرگ برای ایمانداران به معنی جدا شدن از بدن فیزیکی و پیوستن به خداوند در خانه آسمانی است ( دوم قرنتیان فصل 5 آیه های 6 تا8؛ فیلیپیان فصل 1 آیه 23). با این وجود، قسمت هایی از کتاب مقدس مانند اول قرنتیان فصل 15 آیه های 50 تا 54 و اول تسالونیکیان فصل 4 آیه های 13 تا 17 می گویند که ایمانداران پس از مرگ دوباره زنده شده وبه آنها بدن های جلال داده شده و آسمانی اعطا خواهد شد. اگر ایماندارن پس از مرگ بلافاصله به نزد عیسی مسیح بروند، بنابراین هدف از این رستاخیز چیست؟ بنظر می رسد درحالیکه روح ایمانداران پس از مرگ بلافاصله نزد عیسی مسیح خواهند رفت، بدنهای فیزیکی آنان در قبر باقی خواهند ماند. در روز رستاخیز، بدن فیزیکی از قبر برخواهد خواست، جلال داده شده و با روح شخص دوباره یکی خواهند شد. ایماندار با روح و بدن جدید تا به ابد در آسمان ها و زمین نو زندگی خواهد کرد (مکاشفه فصل 21 و 22).

دوم اینکه، برای کسانیکه عیسی مسیح را به عنوان نجات دهنده قبول نکرده اند، مرگ به عنوان یک مجازات ابدی خواهد بود. با این وجود، غیرایمانداران نیز مانند ایمانداران پس از مرگ به یک مکان موقتی فرستاده خواهند شد که در آنجا منتظر روز قیامت و داوری بمانند تا در آن روز به مقصد ابدی خود فرستاده شوند. لوقا فصل 16 آیه های 22 تا 23 توضیح می دهد که چگونه فرد ثروتمند بلافاصله پس از مرگ مجازات شد. مکاشفه فصل 20 آیه های 11 تا 15 می گوید که چگونه مردگان غیرایماندار زنده شده ودر تخت بزرگ سفید، داوری می شوند سپس به دریاچه آتش افکنده می شوند. بنابراین، غیرایمانداران بلافاصله پس از مرگ به جهنم (دریاچه آتش) فرستاده نخواهند شد، بلکه پس از مرگ به دنیای قضاوت و محکومیت موقتی فرستاده خواهند شد. گرچه غیرایمانداران بلافاصله پس از مرگ به دریاچه آتش افکنده نخواهند شد اما سرنوشت فوری ایشان پس از مرگ نیز چندان خوشایند نمی باشد. مرد ثروتمند فریاد زنان گفت:" در ميان اين شعله‌ها عذاب می‌كشم" ( لوقا فصل 16 آیه 24).

در نتیجه، پس از مرگ، انسان در بهشت و یا جهنم موقتی ساکن خواهد شد. بعد از این مکان موقتی، در روز رستاخیز مقصد نهایی آن فرد تغییری نخواهد کرد بلکه فقط محل او تغییر خواهد کرد و از آن بهشت و یا جهنم موقتی به بهشت یا جهنم ابدی فرستاده خواهد شد. در نهایت به ایمانداران اجازه ورود به آسمان ها و زمین جدید داده خواهد شد (مکاشفه فصل 21 آیه 1). غیرایمانداران در آخر به دریاچه آتش افکنده خواهند شد (مکاشفه فصل 20 آیه های 11 تا 15). اینها مقصد های نهایی و ابدی همه انسان ها خواهند بود. و این مقصد نهایی فقط بستگی به این دارد که آیا آنها عیسی مسیح را به عنوان نجات دهنده خویش پذیرفته بودند یا نه (متی فصل 25 آیه 46؛ یوحنا فصل 3 آیه 36).

عطیه بشارت

💫عطیۀ بشارت
مسیحیانی که عطیۀ بشارت دارند، خود را ملزم به بشارت و نجات مردم می بینند. آنها می توانند پیغام انجیل را بطور واضح و مؤثر در میان بگذارند. دلسوزی آنها در مورد افراد گمشده و دنیایی که بسوی مرگ پیش می رود، مشهود است. آنها دوست دارند در خدماتی درگیر شوند که به نجات مردم مربوط می شود. آنها دوست دارند در هر پیغامی انجیل توضیح داده شده و دعوت به نجات انجام شود. خدمت مسیونری بشارت برای آنها بسیار مهم است. همواره آماده هستند اگر کسی در مورد ایمانشان سئوال کرد، جواب دهند. در صحبت ها موضوع را به مسائل روحانی و ابدی می کشانند. بزرگترین انگیزۀ آنها برای بشارت این است که ارزش جانها را می دانند.

ارتباط با خدا

وقتی باخدا حرف میزنی

هیچ نفسی هدر نمی رود

وقتی منتظرخدا باشی

هیچ لحظه ای تلف نمیشود

وقتی به خدا اعتماد کنی

هرگز رنگ شکست را نخواهی دید

با خدا هیچ چیز را از دست نخواهی داد

تلگرام | یوتیوب | فیسبوک | اینستاگرام | کتابخانه
#دلنوشته